Şimdi şöyle ki:
Bugünkü düşüncem zamanı geri ya da ileri almak istemeyişim ve tam da şu anı seviyor oluşumdur.
Şu anın hiç de sevilecek bir yanı yok, hoş.
Tanısanız siz de sevmezsiniz.
Belki final zamanının geldiğinden, sanki çok çalışıyormuşum gibi sürekli çay-kahve tüketiyor oluşumdan, kan yoksunu oluşumdan ya da hava hakikaten soğuk olduğu için ellerim ve ayaklarımın çözünememesinden, yazarken de fonda Zeki Müren çalmasından bahsedersem, bir cümle ile halet-i ruhiyemi arz etmiş olabilirim. Gayet ekonomik oldu böylesi.
Tabi tabi, şu anın tadını çıkarmak gerek. Sahi carpe diem falan.
Bir de bu şarkılar cidden kime yazılıyor? Biz niye böyle şarkı yazan adamlar tanımıyoruz? Yok yani, şarkıların yazıldığı kadınları da tanımıyoruz ki
Normalde alıngan olmamama karşın, tanımadıklarıma karşı alıngan olduğumu fark ettim bir de bugün.
Belki de bu şarkıları, şiirleri, öyküleri, romanları yazan adamları tanımamak daha hayırlı.
Onların da kendilerini tanıtmak yerine, yazmaya devam etmeleri çok daha hayırlı.
Ama ben ayrıcalıklıyım, Zeki Müren benim için “Sorma Ne Haldeyim” şarkısını söylemiş.
alıntı
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder